Bundyberg 11/11/02

Monday 11 November 2002, Brisbane and completely broke

Ok beste mensen, wat een bizarre week. Het is nu een week geleden dat ik aankwam in Bundyburg. We hebben daar 2 dagen geprobeerd werk te krijgen als fruitplukkers, maar helaas was het seizoen nog niet begonnen. Het is het droogste jaar ooit in Australië en dat is niet goed voor de vegies, dus ook niet voor onze portemonnee.

Toen we aan kwamen in Bundy, zijn we eerst naar wat hostels gegaan die werk voor je regelen. Na wat met verschillende backpackers gesproken te hebben, bleken de meeste hostels een stel oplichters te zijn. Je moet bij hun blijven voor een week, dus ook voor een week betalen en garanderen je werk. Eenmaal ingecheckt kan je naar je werk fluiten of werkt je 2 uur per dag. Helaas, dus wij wat verder gereden naar een schattig klein plaatje (childers). Kwamen via via op een camping in the middle of knowere. Hele gezellige camping met een aantal backpackers. De eigenaresse was erg behulpzaam met zoeken van werk. Zelf hebben we 2 dagen ongeveer alle boeren afgereden in de omgeving op zoek naar een baantje. Overal ons telefoonnummer achter gelaten zonder door te hebben dat we geen bereik hadden.

We hadden het even gehad dus gingen een nachtje wild kamperen (scheelt natuurlijk knaken). Na wat op een verlaten strand gezwommen te hebben, een wandeling gemaakt te hebben in een natuurpark, wat kangoeroes te zien rond huppelen besloten we maar weer naar de bewoonde wereld te gaan. Aangekomen in Childers zetten we onze telefoon aan. piep, piep, piep, piep, piep, piep, tig voicemails. Deze stads jongens hadden een goede indruk gemaakt bij de boeren en of we bij een paar konden komen werken. Maar nu komt het, de voicemails waren 2 dagen oud, dus alle baantjes waren weer bezet (door een paar Duitsers, nog erger), zwaar klote dus, want we hebben langzamerhand toch echt geld nodig en de baantjes liggen niet bepaald voor het oprapen. De volgende dag kwam de eigenaresse naar ons toe en had een baantje voor ons voor 4 dagen en dat hebben we geweten BONEN PLUKKEN. dag 1: 8 uur gebukt staan in de snik hete zon en maar graaien naar die tering bonen.

We kregen betaald per kilo, dus na 70 kilo de man geplukt te hebben ( dat is niet slecht) gingen we uitrekenen wat we verdiend hadden 70 x 0,75 = 50 dollar - 30% belasting = 20 dollar / 7 uur = 3 dollar. Zo word je natuurlijk nooit rijk. Dag 2: De volgende dag naar anderhalf uur graaien naar die tering bonen keken we elkaar aan en zeiden tegen elkaar: ze kunnen die bonen in een ... stoppen, we gaan wel naar de stad en zien daar wel of we werk kunnen krijgen. Dus wij naar die boer en medegedeeld dat we per direct stopten en of hij een cheque kon uit schrijven. Genoeg geld voor benzine kosten verdiend en een overnachting. 2 uur later zaten we in de auto op weg naar Brisbane en op weg naar een nieuw avontuur.

Na 300 km onderweg en vlak bij Brisbane ging de telefoon of we bij een boer konden meloenen plukken. Zwaar klote weer dus, want we waren al bijna in Brisbane en hadden geen zin en geld om weer terug te rijden. Gisteren zijn we aangekomen in Brisbane en vandaag zijn we op banenjacht gegaan via een aantal uitzendbureaus en morgen gaan we langs de restaurants en hotels op te smeken voor een baan .

Overig:
1. onze auto minimoo heeft een nieuwe gaskabel want hij ging af en toe niet harder dan 20, dus minimoo mooooooowt weer goed
2. geen geld, maar we lachen nog steeds.
3. Brisbane is een mooie stad
4. als we geen werk vinden in Brisbane gaan we weer terug naar die meloenboer in Childers.
5. Ik mis Nederland nog niet
6. ik heb zin in een biertje

Mazzll en kus van Martijn